Vakantiehuisje - Stationnetje Hulshorst

Welnu, toen in het midden van de vorige eeuw de spoorlijn Utrecht-Zwolle werd aangelegd, was dit voor de streng calvinistische plaatselijke bevolking van de noordwest Veluwe een omstreden zaak. Men had het niet zo op die nieuwigheden en sommigen zeiden zelfs: "Noen komt de zwarte duvel eiges hier".
Stations werden vaak op enige afstand van stad of dorp aangelegd. Zo ook in Hulshorst.
Trouwens er was waarschijnlijk helemaal geen station gekomen als de adellijke heren van het kasteel Essenburgh en huize Hulshorst hun invloed niet hadden doen gelden en erop gewezen hadden hoe belangrijk dit station was voor het toen omvangrijke houttransport.
Maar de eigenlijke reden om dit station toch aan te leggen was misschien wel het transport van de adellijke dames en heren zelf. Het station kwam daarom op korte afstand van de adellijke huizen te liggen.

Het stationnetje is thans niet meer in gebruik, maar op de hoek kan men na een wandel- of fietstocht gezellig iets drinken of eten in uitspanning 'Railroads'.
Als Achterberg zijn liefje Bep van Zalingen ging opzoeken, ging hij met de trein tot Hulshorst. Op het stationnetje van Hulshorst heeft Achterberg verschillende keren staan wachten en hem geïnspireerd tot het volgende:

Hulshorst
Hulshorst, als vergeten ijzer
is uw naam, binnen de dennen
en de bittere coniferen,
roest uw station;
waar de spoortrein naar het noorden
met een godverlaten knars
stilhoudt, niemand uitlaat
niemand inlaat, o minuten,
dat ik hoor het weinig waaien
als een oeroude legende
uit uw bossen: barse bende
rovers, rans en ruw
uit het witte veluwhart.

Gerrit Achterberg (1930)

Klik door naar Bakhuisje